Bu sütunlarla ayrılık vakti geldi artık.

İnandıklarımızdan başkasını yazmadık biliyorsunuz. Yazdıramadılar bunu da biz biliyoruz…

Kokuşmuşluğun nizami olduğu düzene uyduramadılar bizi. Sahtekarlığın ring attığı yollarda koşturamadılar…

Ne yaptıksa sizin için yaptık ama ne olduysa da bize oldu, o da aşikar…

Çığlık attıkça karanlığa, yalnızlık mahkum edildi bize… Değirmenlere karşı kılıç çektik de ne oldu..

Ardımızda Donsuz Kişot’tan gayri ne sıfat bıraktık.

O yüzden son tatlı isyanımızı siz dostlara sakladık.

Belki bıraktığımız 1,80’lik boşluğu hissetmeyeceksiniz…

Atmosferde kalmayacak belki bizden tek bir seda.

Belki geride bırakılmış bir mendilden daha değerli olmayacağız.

Ama işte sıcak yuvamız bizsiz de olsa yerinde duruyor…

Ona ait oldukça değil, sahip oldukça değeri artıyor, katlanıyor…

Bizi unutunuz…

Yuvanızı asla…